Honderdtwintigduizend inwoners en vier bergen van boven de vierduizend meter

De Valle d'Aosta is zo groot als een middelgrote provincie en heeft minder inwoners dan een wijk van Rome, maar binnen haar grenzen staan de Mont Blanc, de Matterhorn, de Monte Rosa en de Gran Paradiso. Sinds 1948 heeft ze een bijzonder statuut, ze heeft geen provincies, en het Italiaans en het Frans hebben dezelfde officiële status; in de dalen van de Lys spreken de Walsers, die in de dertiende eeuw uit Wallis kwamen, nog hun titsch.

Hoe het in elkaar zit

De opzet is eenvoudig: een hoofddal dat over een kilometer of honderd van Courmayeur naar Pont-Saint-Martin afdaalt, en dertien zijdalen die er haaks op uitkomen. Het hoofddal is breed, zonnig en bewerkt, met de kastelen op de rotspunten; de zijdalen klimmen smal tot tweeduizend meter en hoger, en elk eindigt tegen een massief.

Waar de campings liggen

De campings volgen hetzelfde patroon: die van het hoofddal, rond Aosta en Sarre, dienen als uitvalsbasis voor alles; die van de zijdalen, in Courmayeur, in het Val Veny, in Cogne, in de Valtournenche, in het Val d'Ayas en in Gressoney, liggen al op hoogte en hebben de paden voor de poort. Veel blijven ook in de winter open, want het seizoen is hier dubbel.

Het land is klein, maar zijn bergen zijn groot.

Een Valdostaanse zegswijze, die de landkaart bevestigt

Hoe je het aanpakt

Vanuit het bekken van Aosta bereik je Courmayeur in veertig minuten, Cogne in een half uur, Cervinia in een uur, Gressoney in een uur. Van standplaats wisselen hoeft niet: je kiest één dal om te slapen en doet de andere op een dag. De wegen van de zijdalen zijn smal en vol haarspeldbochten, en met een caravan informeer je beter vooraf.

Juli en augustus zijn de maanden van de hooggelegen paden en de open kabelbanen; juni en september geven hetzelfde landschap met minder mensen, maar in september beginnen de hoge hutten te sluiten. In de winter komt men om te skiën, en verschillende campings weten dat.